Sımsıcak güneşin altında parlayan yemyeşil bir yayla. Rengârenk çiçeklerle kaplı... Otların üzerindeki çiğ damlacıkları güneşle oynaşıyor. Taze çimen kokusunu yaylada bulunan herkes alabiliyor. Yakın bir yerden şırıl şırıl akan buz gibi bir kaynak suyu çıkıyor. Bu yaylanın hemen bitiminde hayat dolu bir orman başlıyor. Ağaç gölgeleri alabildiğince serin. Yaprakların hışırtısını dinleyip, pofuduk kuyruklarını sallayarak meşe palamudu aramaya çıkmış kahverengi sincaplar... Bu ormanın kuzeybatısından bir dere geçiyor. Dereye kıyıdan bakıldığında, ara sıra suda zıplayan küçük balıkları görebiliyorsun. Balıklara sevinç ve şaşkınlıkla “Merhaba” dedikten sonra, gözlerin suyun hemen altında yüzen yosunlara takılıyor. Dibindeki kum ise altın sarısı. Bu büyülü ortamdan başını gökyüzüne çevirdiğinde, bulutsuz, masmavi bir gök karşılıyor seni. Kuşlar neşeyle şarkılar söylüyor. Güneş sıcacık bir gülümsemeyle içimizi ısıtıyor. Kelebekler birbirleriyle yarışıyor. İçin huzurla doluyor. Bu masal aleminden aşağıya doğru indiğinizde bir cennet bekliyor sizi. Trabzon şehri...

            Modern, gelişmiş bir şehir. Sokaklarında koşuşturan insanları var. Fakat bu insanlar hem kendilerine, hem topluma, hem de yaşadıkları çevreye saygılı. Kimse kendisine çarpan bir çocuğa bağırmıyor. Canı istediği için yere tükürmüyor. Yaşadıkları yerin kıymetini biliyorlar. Yaşadıkları ve yeni nesillerinin yaşayacakları yeri seviyorlar. Her zaman daha iyisi için çalışıyorlar. Evlerini, şehirlerine düzgünce oturtuyorlar. Trafikte kurallara uyuyor, yolda yürürken argo konuşmuyorlar. Belediyenin yaptığı hizmetlere sahip çıkıyor, hayata pozitif bakıp, birbirlerine gülümsüyorlar. Doğanın onlara verdiği zenginliklerin değerini biliyorlar ve doğaya da ona göre değer veriyorlar. Birbirleriyle dürüst ve ahlaklı iletişim kuruyorlar. Birbirlerini dinliyor ve birbirlerini yadırgamıyorlar. Teknolojiyi seviyor ve onu gereğince kullanıyorlar. Dünyaya kötü davranıp sonra arkalarını dönerek “Küresel ısınma” diye haykırarak onu suçlamıyorlar.

            Okuyorlar...Okumanın da değerini biliyorlar.Kendilerini ve çocuklarını iyi yetiştiriyorlar. Çünkü çocukları onlar için değerli... Gelecekleri ışık ve umut dolu ....

            Kol kola, omuz omuza vererek hep birlikte yöresel oyunları horonu neşeyle oynuyorlar. Hepsi sevinç nidaları atıyor. Mutlular. Çünkü birlik ve beraberlik içinde özlerini yansıtıyorlar.

            Balığın her çeşidine; meyve sebzenin en tazesine; fındığın, çayın, mısırın en lezzetlisine onlar sahip. Bu yüzden sağlıklı besleniyorlar. Daha uzun yaşıyorlar.Yaşamı seviyorlar. Sokakları kendilerini yansıttığı için, onlara iyi bakıyorlar… İşte fark edebildiniz mi? Ben de o sokaklardan birinin başında durup özlediğim bu Trabzon’u görmeye çalışıyorum.

Nihal Dilan CANTÜRK

 (“Hayalimdeki Trabzon”  konulu yarışmada il birinciliği)